نایبرییس انجمن نساجی ایران از بحران در این صنعت به دلیل عدم تخصیص بهموقع ارز و کمبود مواد اولیه خبر داد و نسبت به احتمال تعطیلی کارخانهها در سال آینده هشدار داد.
به گفته نایبرییس انجمن نساجی، عدم تخصیص بهموقع ارز و کمبود مواد اولیه، زنجیره صنعت نساجی را دچار بحران کرده و اگر این روند ادامه یابد، سال آینده با تعطیلی کارخانهها روبهرو خواهیم شد. شاهین کاظمی در رابطه با موانع موجود در مسیر رشد این صنعت اظهار کرد: مشکلات ارزی که در حال حاضر در صنعت نساجی وجود دارد، بر فعالیت ما بسیار اثرگذار است. در زنجیره صنعت نساجی بخش زیادی از مواد اولیه پایهای نظیر الیاف پنبه، الیاف ویسکوز، الیاف اکریلیک، مواد رنگزا و مواد شیمیایی و… همگی وارداتی هستند که البته طی امسال بهدلیل کمبود دسترسی به محصولات پتروشیمی در حوزه نساجی نظیر چیپس پلیاستر نساجی و گرانول پلیپروپیلن نساجی، این مواد نیز به گروه مواد وارداتی پیوستهاند.
وی افزود: با این نگاه عدم تخصیص بهموقع ارز به عرضه قطرهچکانی ارز منجر شده که ابتدای زنجیره صنعت نساجی با کمبود مواجه شود که این مساله بهصورت آبشاری به سایر قسمتهای زنجیره منتقل میشود و هماکنون تامین مواد اولیه کارخانجات یکی از چالشهای بسیار بزرگ این صنعت شده است. پیشبینی میشود که با ادامه این روند تعداد قابلتوجهی از کارخانجات فعال در این حوزه تا انتهای سال متوقف شوند و سونامی تعطیلی بسیار خطرناکی پس از ماه رمضان و در سال آینده در این صنعت ایجاد شود. در کنار این موضوع باید توجه داشت که همه انواع نخها نیز در کشور تولید نمیشود که این بخشها هم باید به مقدار کم در سبد وارداتی کشور لحاظ شوند.
به گزارش مهر، کاظمی تصریح کرد: به موازات این موضوع، فرسوده شدن ماشینآلات یکی دیگر از چالشهایی است که در سالهای اخیر برای تولیدکنندگان این حوزه مشکلاتی ایجاد کرده؛ با توجه به اینکه تقریبا همه ماشینآلات صنعت نساجی خارجی بوده و بهصورت وارداتی تامین میشود، تجربه نشان داده که این صنعت هرسال تقریبا ۵۰۰میلیون دلار ارز برای نوسازی یا توسعه نیاز دارد که متاسفانه از سال گذشته تامین این ارز و واردات ماشینآلات نیز با چالش مواجه شده است. وی اضافه کرد: هماکنون در بسیاری از کارخانجات صنعتی ماشینآلاتی با عمر ۳۰سال هنوز در حال کار هستند که مشخصا دیگر توان تولید سابق را ندارند و باید جایگزین یا نوسازی شوند که این رویه طی یکی دوسال اخیر تقریبا متوقف شده و باعث شدت گرفتن متوسط فرسودگی کل صنعت میشود و اگر قرار به جبران آن باشد باید طی سالهای آینده وضعیت تخصیص ارز به این بخش بهبود یابد. کاظمی تصریح کرد: عموما درخصوص واردات ماشینآلات صنعت نساجی بهدلیل ارزش بالای ارزی آنها، نیازمند مشارکت بانکها جهت تامین اعتبار هستیم که این موضوع نیز در چند سال اخیر با سیاست انقباضی بانکها چالشهای بسیاری ایجاد کرده است. هماکنون بانکها نهتنها در تامین سرمایه در گردش کارخانجات تولیدی مشارکت نمیکنند بلکه منابعی را هم جهت سرمایههای ثابت در اختیار صنعت قرار نمیدهند و تمایل آنها به فعالیت در حوزه بازرگانی است که بازگشت سرمایه سریعتر و بیشتری دارد. وی افزود: نکته جالب اینکه حتی در زمانیکه تولیدکننده میخواهد با منابع داخلی خود (نظیر ارز حاصل از صادرات) اقدام به واردات ماشینآلات کند، باز هم محدودیتها و موانع بسیاری در مقابل تولیدکننده قرار میگیرد. کاظمی افزود: از دیگر مشکلات فعلی تعدد سامانههاست که موجب شده اجرای کارهای جاری واحدها با چالش بسیاری مواجه شود و نهتنها مجبور به استخدام افرادی جهت اجرای امور اضافی تحمیلی از سوی سازمانهای بیرونی هستیم بلکه روند امور اجرایی را بسیار کند و پیچیده کرده و این در حالی است که تجار و بازرگانانی که در حوزه بازار مشغول به فعالیت هستند بدون مشکل و راحتتر از شرکتهای تولیدی فعالیت میکنند. وی در رابطه با میزان صادرات اظهار کرد: موضوع رقابت قیمت با محصولات غیرچینی نظیر ترکیهای یا پاکستانی در بازارهای منطقهای تقریبا امکانپذیر نیست چراکه قیمت نخپنبه بهعنوان اصلیترین ماده اولیه در بازار داخلی نسبتبه رقبای منطقهای بیشتر است و به همین دلیل در همان گام اول تولیدکنندگان بخشهای پاییندستی از سایر کشورها عقبتر هستند که این میزان طی فرآیند تولید قابل جبران نیست.
نایبرییس انجمن نساجی تاکید کرد: باید راهی اندیشیده شود که قیمت مواد اولیه پایه در ایران با سایر کشورهای همجوار تقریبا یکسان باشد، در این صورت است که با تکیه بر مزایایی نظیر نیروی انسانی متبحر با دستمزد بهتر یا انرژی ارزانتر نسبتبه کشورهای همجوار امکان توسعه بهسمت بازارهای صادراتی را خواهیم داشت. هرچند که بالاتر بودن قیمت مواد اولیه نسبتبه کشورهای همسایه باعث میشود کالای قاچاق یا حتی کالای وارداتی قانونی نیز در بدنه نساجی ارزانتر از تولید داخل شود.